12 Ocak 2017 Perşembe

Finallere Doğru

Son zamanlarda hayatımın boktan bi hal aldığını ve hiçbir şeye odaklanamadığımı söylemiştim geçenlerde. Geçtiğimiz hafta sonu tam da ders çalışmam düzene giriyor, tükenmişlik sendromunu kısmen atlatıyorum derken, cumartesi gecesi elimde şarap kadehi, yanımda bizim kızlarla Alsancak Gül Sokak mekanlarında kahkaha atarken buldum kendimi. Tabii cumartesi gecelerinden sonra, pazar sabahlarının ders çalışmak için pek de uygun olmadığını bilirsiniz. Kızlarla öğlen vakti kahvaltısı, sonra film saati, en sonunda hem hava almak hem kahve içmek için kendini dışarı atma derken akşam oldu. Kuzenim eve pizza söyleyip film saatine devam etmeyi planlıyordu ama ben 'bizim eve geçeyim, ders çalışmam lazım' diyip ayrıldım onlardan. Fakat o akşam içim öyle sıkıldı ki, şurada bahsetmiştim zaten, hiçbir şey yapamadım.

O gün de dahil 3 gün falan kendime gelemedim. Durduk yerde ağlama krizlerine girdim. Bunun sadece o olayla bağlantısı yoktu bence. Hayatın sırtıma yüklediği sorumluluklar da beni yıkıyor. Gelecek kaygısı kuyruk gibi nereye gitsem peşimde zaten. Bunların yorgunluğu ve stresi de mahvediyor beni.

Dün yavaş yavaş düzene oturmaya başladı derslerim. Hala tam anlamıyla odaklanamadım ama neyse ki cumartesi günü annem geliyor. O beni toparlar ♥

Mien

2 yorum:

  1. Biraz zorlamak lazım. Hepimizin içi kararmış durumda. Hayat devam ediyor. Yaşamaya, ayakta kalmaya çalışacağız her ne olursa olsun... Sevgiler...

    YanıtlaSil
  2. Zaman zaman hepimiz böyle dar sokaklardan geçtik. Ama sonunda çıktık meydanlara da rahatladık.

    YanıtlaSil